Comunicat de l'ODPO sus l'antioccitanisme : Tornar tirar havas deu topin

Published in Occitània Read 183 times

En aqueths temps de crisi on l’individualisme e lo desheitisme e’s ganhan totas las generacions dinc aus mei militant(a)s de tot(a)s, que’ns cau enqüèra un còp desbàter d’un tèmi qui ns’ahueca, nosautes Gascons, autant com e’ns fota la vergonha cap aus autes país d’òc : la peleja occitanistas vs gasconistas dab lo petit hrair bearnista.

Perqué tornar hicar suu tapís çò qui semblaré ua peleja de non pas solucionar ? Pr’amor uei que’ns sembla a l’ODPO que i a un perilh e ua estrategia navèths deu costat deus « Anti-occitanistas ». Aqueths « Anti », ne’us aperaram pas bearnistas pr’amor ne’n son pas mei que los occitanistas, que son entrats despuish 2 ans en ua estrategia emplegada dab ua escaduda relativa per l’estrèma dreta francesa qui mescla arrecuperacion e victimizacion. Arrecuperacion deus utís creats peus Occitanistas. Qu’ei l’occitanisme politic qui creè las Calandretas, qu’ei eth qui realizè lo desfís de plear lo vuèit de l’aculturacion francesa dab las revistas com Plumalhon, La Setmana, Papagalh, País Gascons, dab la Ràdio (Ràdio País), los jornaus numerics com lo Jornalet, Nòs, òc tele…Qu’ei l’occitanisme qui hasó lo purmèr pas en anar sauvar la cultura de bal gascon, qu’ei eth enqüèra qui’s lancè en la representacion politica deu noste pòple. A costat d’aquò los Gasconistas qu’assegurèn ua transmission o au mensh un entertien de la lenga parlada dab los cors de l’IBG, lo hestau de Siròs e ua produccion literària que ne critiqueram pas pr’amor qu’a la soa plaça quitament dab grafias fantasiosas. Totun la màger part de las associacions culturaus, los partits e moviments politics, los grops de musica, de danças, la transmission de la lenga, tot aquò que vien d’un combat occitanista long en Gasconha despuish lo sègle passat. Be son legitimes los simbèus occitans en Gasconha ! Alavetz perqué entenem aquera votz reaccionària qui’s ditz deu costat deu pòple (a condicion d’estar vadut en un vilatjòt de noste) ?

Ací enqüèra que patim de la societat francesa e la soa omnipreséncia mediatica a noste. Que hicam en causa l’esquèrra franchimanda que l’occitanisme politic e culturau a malurosament seguit despuish 50 ans. Aquera esquèrra qui s’ei embarrada en un « gauchisme culturel » en denegant l’ideologia marxista originau, un gauchisme qui ei denonciat adara en autocritica per daubuns,  mes n’i a  pas enqüèra d’autocritica suu nacionalisme francés de l’esquèrra uei lo dia en França. Aquera esquèrra qui’s serveish deus ecologistas e deus pòples minorizats de l’Estat a cada eleccion entà meliorar l’escòre. Las criticas de l’Occitanisme que’s multiplican dab rason despuish quauques annadas a, que sian extèrnas o intèrnas, de la platafòrma Marcha dinc a las autocriticas deu Pòc, en passar per Alain Sibé en lo son libe L’Occitanisme politic, rompeduras. L’ODPO qu’ei vaduda d’ua basa d’autocritica pregonda de l’occitanisme politica. Que pensam que los debats engatjats sus aquò que tiran lo moviment deu bon costat. Los qui ne heràn pas la loa autocritica que demoreràn au sègle passat. Un occitanisme que s’ei mòrt, vertat, lo deu Lafont e  lo deu Castan qui ne reconeishèvan pas la nacion occitana. Un aute qu'ei a vàder en Gasconha e aulhors en Occitania.

 

Tà tornar suus Anti, qu’avem parlat d’arrecuperacion. Los escriuts ne pòden pas mentir. Que sufeish de léger un editoriau de la letra de l’IBG peu sénher Triep-Capdeville o d’escotar las entervistas deu noste « Soral Biarnés » : lo Alexis Arette-Lendresse, o Arette-Horquet, qui cambia de nom com lo J-M L cambiava de bandèth sus l’uelh. Un d’aqueths istorics que gausè lançar aperets aus Calandrons quan critiquèsse hòrt aquera dinamica populara, felicitant-se que los mainats aprengossen lo biarnés a l’escòla e que’us podorén juntar (comprenetz l’IBG) : «Esperons qu’un jour ces « calendrons » devenus grands reviendront aux origines en retrouvant la langue de leur pays et l’écriront comme il faut l’écrire ainsi que le font leurs aînés ». L’ipocrisia n’a pas limitas. Lo siti qu’afica la color : « Tout en reconnaissant la contribution de certains travaux occitans d'écoles comme les "calandretas" quand on y enseigne avec amour la langue du pays… ». Las calandretas qu’aprenen donc la lenga deu Pais e que s’apèra l’Occitan. L’avoada qu’ei lançada e de tira après denegada : « L'occitanisme, apparu à la fin du XIXè siècle, est une doctrine entièrement étrangère à l'héritage gascon et béarnais ». Au passatge, lo Bearnés n’ei donc pas gascon tad eths. Los linguistas qu’aprecieràn. De la letra 48 dinc a la 54 (la mei recenta), l’IBG, o EBG, que hè referéncia a cada còp a l’Occitania o l’occitanisme o un deus sons utís. Tot aquò que hè de l’IBG lhèu l’associacion qui parla lo mei de l’Occitanisme, shens ironia. En abséncia d’occitanisme en Bearn los editoriaus be serén palòts ! Los aperets a la convergéncia que son ilusions e sovent accompanhats d’ua frasòta qui muisha plan qui a rason en l’ahar. La votz deus ainats = la votz de la rason. Joenòts caratz-ve e seguitz en reng !

 Que’ns brembam aquera memorabla entervista d’Arette, ancian elegit FN qui parla de raça « au sens terminal du terme » en l’emission deu Jacques Chancel (los debuts de la mediatizacion de l’estrèma dreta lhèu) : « dans le fond nous sommes devenus français (les béarnais) parce que nous l’avons toujours été ». A l’epòca que s’i podèva arríder de peguessas d’aqueth escantilh o, au contra, esconè’s la cara devath lo berret tà non pas muishar la vergonha d’enténer a parlar deu Bearn atau sus ua ràdio hòrt escotada. Dab l’arrivada deus 400 ans de l’annexion illegitima deu Bearn a França (en 2020) qui entenem plan comemorar, aqueths perpaus qu’an ua auta resonança.

Aqueth pròche deus terroristes de l’OAS que recidiva a contunhar e que vien de sortir un perrec…perdon un libe on arrègla los sons comptes, en biar… perdon en bon francés solide : « L’Occitanie ou la foire aux illusions... » Qu’i podetz cercar las referéncias, ne n’i a pas entà ahortir la cascada d’argumentaris shens pròva e d’insultas (« hè com Soral » donc), sonque ua seria de letras recebudas e enviadas a tau o tau personalitat (Bayrou, aus maires d’Artics, de Vilhèra,…), istüèra de’s sentir important. Qu’i aprenem qu’Anaram au Patac, escriut « Anéram au patac » en lo libe, èra « un groupuscule bruyant, mi-Marxiste, mi Anarchiste qui comptait surtout des humanoïdes attardés et des filles avancées. » A la fin d’aquera tirada sexista qu’ei lo Bidot-Germa, probablament tròp dangerós entà Arette-Hourquet, que se’n pren plenh lo mus, qui seré « à la tête de cette faction d’intellectuels dépravés ». Que parla de « Bidot-germanisme, maladie infantile de l’occitanisme ». L’òmi qu’ei creatiu, aquò segur, atau ua auta frasa que muisha la soa maishanta fe (p.5) : «  Il y a deux sortes d’Occitanistes : ceux, le plus grand nombre, qui ont accepté un terme qu’ils ont trouvé dans l’air du temps comme allant de soi, et les autres qui savent que le mot n’a pas de substance, mais qui veulent lui en donner une. » Quan n’i a pas arren a díser que cau plan inventar… Totun las criticas vertadèras que’s pòden exprimir sus l’occitanisme mes aqueth canhòt de guarda de l’ideologia nacionalista francesa que n’ei tròp esluenhat. Malurosament que’s tròban brave monde qui vòlen sauvar la lenga en Bearn e qui légen regularament aqueras peguessas e malurosament enqüèra los utís bastits peu Occitanistas que son adara ubèrts ad aqueths personatges dab lo pretèxte lhèu mau definit de la neutralitat.

Mes uei la situacion que ns’impausa de non pas mei deishar tant de plaça a ua movença clarament aliada a França contra nosautes. Pr’amor qu’ei aquò de qui s’ageish, la grafia qu’ei un pretèxte faus entà pelejà’s, lo hons qu’ei ideologic e politic. Los Bearnistas que son Anti-occitanistes pr’amor que véden l’Occitania politica com un dangèr per la Republica Francesa qui aiman tant. Que denegan la loa apartanença a la nacion occitana e s’apitan donc contra ua partida d’eths-medish e ensajan de’s desvolopar ua identitat paradoxala : estar Francés e Gascons. L’alienacion qu’a hèit lo son ofici au miei deu son pòple. Que cau apréner aus mei joens çò qui viscom en las annadas 2000 quan l’Iniciativa estosse creada en lo departament deus P-A. Detzenats d’associacions occitanas, l’IBG e elegits que s’amassèn mantuns còps entà’s balhar objectius clars com la senhaletica bilinga pertot, la mesa en plaça d’ua escòla de jornalisme en lenga nosta,… Devath la pression de l’IBG (ua asso au demiei d’un cinquantenat) los elegits, dab B.Dupont en purmèra linha, mei capitalista que bearnista, que prenón per pretexte las pelejas « de langues » enter bearnistas francophiles e bearnistas occitanistas entà estancar aquera dinamica que n’avem tostemps pas podut tornar hicar en marcha despuish 12 ans ! Los Anti que son los responsables d’aquera pèrta de temps e donc de locutors. Que son responsables de l’abséncia de la lenga escriuta en TOTS los lòcs publics e que son en partida responsables dab los elegits passius de las chifras chic encoratjantas deu nombre d’escolans qui aprénen la lenga. Las recentas chifras qui muishan un taus de locutors qui puja ne pòden pas sufir. Las calandretas ne’s desvolòpan quasi pas mei e lo public que pateish de la soa escaduda en manquant de professors competents. Que son responsables enfin, pr’amor qu’an convertit sustot las personas atjadas, d’aver copat las generacions vielhas e joenas qui an difficultats a avançar amassas tà la lenga. La propaganda anti qu’ei plan rodada e que començan de’s voler apoderar los utís creats per l’occitanisme.

Daubuns en l’occitanisme que parlan de reconciliacion. Lo mot e l’idea que son beròis mes e podem perdonar lo sabotatge de la politica linguistica en Bearn e Baish-Ador ? Los Antis e son prèsts a har autocriticas ? E son prés a’s destacar deu negacionisme e deu nacionalisme francés ? E cau préner las avanças a Calandreta per reconciliacion ? Segur que non.

Nosautes, l’ODPO ne reconeishem pas los Anti-occitanistes com partenaris potenciaus. Qu’obram per ua Republica Occitana e federau on la lenga deu País ei la lenga parlada en lo País qui s’apèra l’Occitan e qu’ei desparièra de l’un parçan a l’aute. Ne credem pas tanpòc en l’imposicion d’un occitan estandard. En lo noste projècte politic totas las regions respeteràn lo parlar locau quitament se las lengas evoluan e los parlars que’s mesclan. Tà nosautes la nacion occitana qu’existeish, qu’a ua istòria e aqueth monde que la denegan entà esposar la dominacion francesa. N’i a pas de reconciliacion possible shens que sus un tèmi, e que seré un paradòxe : la lenga. Mes aquera lenga ne la poderam pas sauvar shens ua politica occitanista de liberacion nacionau E sociau. Bearn e Gasconha qu’an tostemps avut un ròtle motor en la renaishença occitana, bastir un instrument d’unitat a noste que seré un acte hòrt.

Enfin que parlam de crisi mes iniciativas recentas que pòrtan l’arsec coma ac muishè La Passem augan en Bearn qui estó ua escaduda populara de renovelar. Un utís de mei qui ne deisharem pas au diktat de l’IBG.

ODPO

Organizacion Democratica deu Pòple Occitan

*tornar préner fòrça, restablir los ahars.

 

www.odpo.org

 

 

rg